کوچه‏های سامرا، چراغان میلاد کسی است که با آمدنش، حجت را بر زمینیان تمام می‏کند.

او می‏آید و فرشتگان مقرب، با کاسه‏هایی از آب و شکوفه، به چشم‏روشنی نرجس می‏آیند.

اومی‏آید و جهان به پیشوازش می‏شتابد با سبدهایی از یاس سپید.

ای موعود دل‏های خسته! تو می‏آیی و روزهای پیرمان، جوانی از سر می‏گیرند. کجاوه بهار، فرود می‏آید در کوچه‏های پر درخت انتظار. بازگرد تا دیوار بلند انتظار، فرو بریزد، تا پنجره‏ها به سمت روشن ظهورت گشوده شوند و سینه‏سرخان غریب، بر بام عدالتت ترانه آشنایی سر دهند. ای مسافر سال‏ها! بی‏تو لحظه‏هایمان در غبار فراموشی مدفون است. بی‏حضورت، زندگی، تکراری است بیهوده که تیغ‏های رخوت بر تاروپودمان می‏زند. تو در کجای زمان پنهان شده‏ای که ثانیه‏هامان به جست‏وجویت از پا افتاده‏اند؟

باز آی که صبر از کف داده و رنجور، کوچه‏های انتظارت را به مویه نشسته‏ایم.