بگذریم از خیلی از مسایل فنی و اصولی کار ویرایش ولی من این را تجربه کرده ام که :  موفقیت ویراستار عمدتاً منوط است به روابط شخصی.

او برای آنكه بتواند كتاب را به بهترین نحو ویرایش كند لازم است روابط خوبی با نویسنده داشته باشد.( البته مبنا را بر آن می گذاریم که ویراستار  روابطش با سر ویراستار خوب باشد هر چند قصه روابط  ویراستار با سر ویراستار نیز مقوله ای است مفصل که در این مجال نمی گنجد).

ویراستار خوب چشم از لغتنامه برمی گیرد و انسانی را مشاهده میكند كه بخش مهمی از درون خود را دارد بر همگان آشكار میسازد.

در زمینه این روابط، یعنی روابط ویراستار و نویسنده، چیزی در شیوه نامه ها نمیتوان یافت. ولی سالها سر و كله زدن با نویسندگان و سر ویراستاران نوعی شیوه برخورد به من آموخته است كه برایم كارساز بوده است و برخی موارد هم دردناک.

پروفسور ویلیام استرانك (Professor William Strunk) داستانی راجع به ویلیام لاین فلپس (William Lyon Phelps) تعریف میكرد كه از اساتید فاضل دانشگاه یل (Yale) است: یك روز صبح پروفسور فلپس بعد از خاتمه درس طبق معمول داشت در خیابانهای نیو هی ون (New Haven) قدم میزد كه با پیرزن كوچك اندامی مواج شد.
پیرزن گفت: «پروفسور فلپس، سخنرانی دیشب شما عالی بود. ولی شما لابد برای اظهارنظر پیرزنی چون من پشیزی ارزش قایل نیستید.»
پروفسور فلپس مكثی كرد و كلاه از سر برداشت و سری به احترام فرود آورد و گفت: «خانم، من مرده تحسینم.»
هر انسانی تا حدی شبیه پروفسور فلپس است (هر چند در پرانتز داشته باشیم که برخی لیاقت تحسین و راهنمایی را ندارند).

با توجه به اینكه نویسندگان انسان اند، ویراستاران فرزانه به خاطر میسپارند كه نویسندگان بدون شك از تحسین محظوظ میگردند و رابطه با آنان دوستانه تر خواهد بود اگر تصحیح ها و تجدیدنظرها  با كمی تحسین همراه شود.