سوال: خيلي از نويسنده‌ها يا ويراستارها مي‌گويند اگر قرار است كار كنيم، چرا متن كسي ديگر را كار كنيم. اگر من قرار است اثري را از نظر محتوايي بررسي كنم، در آن دست ببرم يا نظرم را بنويسم، چرا خودم چنين كتابي ننويسم. خيلي از ويراستارها خودشان را نويسنده مي‌دانند و ويراستاري كار دوم محسوب مي‌شود.

خرمشاهی:‌ به نظر من اين كار درست نيست. يك ويراستار بايد به كار خودش علاقه و اعتقاد داشته باشد، شوق داشته باشد، دوره ديده باشد، كتاب‌هاي مرجع مربوط به ويراستاري را خوانده باشد، تسلط داشته باشد. آقايان احمد سميعي و اسماعيل سعادت هر دو ويراستاران بسيار برجسته‌اي در ايران امروز هستند و هر كدام بيش از پنجاه سال سابقه ويراستاري دارند. اينها در عين اينكه آثار ترجمه‌اي و تاليفي دارند، به ويراستاري هم اعتقاد و علاقه دارند و در جاي خود به آن مي‌پردازند. اما درباره اين فرمايش شما كه مي‌گوييد ويراستار مي‌گويد من چرا اين زحمت را مي‌كشم، خودم مي‌روم كتاب مي‌نويسم، خودم ترجمه مي‌كنم؛ اين راه بسته نيست. اين حرف شما مثل اين است كه پرستار بگويد: «من چرا پرستاري كنم؟ مي‌روم پزشكي مي‌كنم.» به هر حال او بايد دوره پزشكي را طي كند. هر ويراستاري نمي‌تواند مولف شود و هر مولفي هم نمي‌تواند ويراستار شود. آموزش ويراستاري جداست، مثل آموزش پرستاري. هر پزشكي پرستار نيست و هر پرستاري هم پزشك نيست.

مثلاً كساني كه ويرايش متن ترجمه‌اي را انجام مي‌دهند، مي‌گويند ما بايد وقت بگذاريم و با متن اصلي مطابقت بدهيم، خوب ما همان متن را ترجمه مي‌كنيم.

معلوم نيست كه آنها چقدر مترجم باشند. بگذاريد خيالتان را راحت كنم. به صرف دانستن زبان خارجي، كسي مترجم نمي‌شود، چه ويراستار باشد و چه نباشد. براي مترجم شدن، خصوصيات و صفات خاصي لازم است كه در بحث و مصاحبه ديگري مي‌گنجد.